دلم گرفته دلم عجیب گرفته به خدا می اندیشم و این که چه می کند. می اندیشم که چگونه با عشق با نهایت عشق انسان را آفرید. با چه شوقی چشمان درخشان را به انسان هدیه داد تا دنیای زیبایی را که تنها برای او آفریده ببیند.  با چه شوری قلب تپنده را در وجود انسان به ودیعه نهاد تا با هر تپش عشق و شور و هستی را در رگ های انسان جاری سازد. و خداوند هم چنان نظاره گر مخلوق خویش است با همان عشق و شوق و شور. با همان آغوش باز و پذیرا. او هر روز معجزه طلوع خورشید درخشش ستارگان بارش باران و رویش گیاهان را تکرار می کند تا اگر روزی در جایی انسانی خاموش و دلتنگ نگاه از خاک تیره بر گرفت و در جست وجوی لحظه ای دیگر گونه بود معجزه آفرینش جانش را لبریز نور و گرما و آرامش کند.