نشسته ام رو به روی حضورت. دقیق شدهام به حرف زدن ها و برخورد هایت با دیگران با خودم و با خودت. هر بار که به تو نگاه می کنم...                                                                                     من دارم به تو و به حرف ها و رفتارت فکر می کنم. تو می گویی که من برای تو خیلی مهم هستم و نسبت به دیگران بیشتر به من بها می دهی. اما من این حرف ها را لمس نمی کنم. من این بها دادن را درک نمی کنم ـ و این موضوع عجیب مرا اذیت می کند. تو متوجه نمی شوی اما این موضوع دارد مرا ثانیه ثانیه اذیت می کند ـشاید تو داری به شیوه خودت به من محبت می کنی. اما این شیوه همان شیوهای است که برای همه اطرافیانت به کار می بری. برای همه ... تازه! تو در هزار موردی که پیش آمده است همیشه دیگران را به من ترجیح داده ای . همیشه خودت و دیگران را به من ترجیح داده ای. لطفا" یک روز واقعا" درک کن که باید مرا دوست داشته باشی خیلی! تو الان سرت شلوغ است و نمی خواهی درک کنی که من چه می گویم. امیدوارم روزی که در این مورد با من هم عقیده شدی روز خیلی دوری نباشد و من در همین نزدیکی باشم. در غیر این صورت با تمام احساسم برایت متاسفم!!! در ازدحام بی وقفه سکوت و تنهایی و دلتنگی های مزمنم دوستت دارم!